باغِ سرما بُرده را خالی ببین از عطرِ سیب
زندگی چیزی ندارد جز نمایی دلفریب
هر چقدر آرام‌تر تهدید دنیا بیشتر
عادت بی‌طاقتی سبقت گرفته از شکیب
خیری از دنیا ندید آن گل که عطرش مانده است
بی‌نصیب از سهم خود هم برنمی‌دارد نصیب
دوست با دشمن جه فرقی می‌کند وقتی که دوست
می‌نشیند پیش ما می‌گوید از حُسنِ رقیب
آه عاقل با سکوتی که پُر از فریاد‌هاست
بینِ این دیوانگان چون قلّه‌ای هستی غریب
مایه‌ی حیرت نشد فریاد رنجِ این و آن
گر به کام کس بچرخد زندگی، باشد عجیب
